مقاله تحلیلی

۲۰۰ میلیون دلار، بازار صنایع دستی در ایران

ارسال شده در مهر ۲۸, ۱۳۹۶ در ۵:۴۰ ب.ظ توسط / بدون دیدگاه

طی سال‌های اخیر، تقریباً اکثر مسولین به فکر گسترش و توسعه مشاغل و فعالیت‌های صنایع دستی در رشته‌های مختلف بوده‌ اند، اما کمتر به بازار عرضه این محصولات فکر شده است و این ضعف کماکان در استان های مختلف کشور وجود دارد.

بنا به گفته حسین بحرینی، معاون صنایع دستی اداره کل میراث فرهنگی، هم اکنون بیش از دو هزار نفر در استان قم در عرصه صنایع دستی فعال هستند و در کارگاه‌های تولیدی فعالیت می‌کنند که این آمار ضرورت توجه به بازار محصولات آنان را دو چندان می‌کند.

حسن بحرینی با بیان اینکه در عرصه صنایع دستی سه حوزه اصلی داریم، بیان داشت: بخش آموزش اولین قسمت است که در این راستا آموزشگاه‌های بسیاری در این زمینه فعالیت دارند و علاقمندان برای فراگیری به این مراکز مراجعه می‌کنند.

وی ادامه داد: بخش تولید بعد از مرحله آموزش است که کارآموزان پس از دریافت آموزش‌های لازم و بهره‌گیری از تجربیات اساتید و پیشکسوتان پا در عرصه تولید می‌گذارند.

سرپرست معاونت صنایع دستی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری قم اضافه کرد: عرضه محصولات بخش سوم حوزه صنایع دستی است که مهم‌ترین بخش نیز به شمار می‌رود چرا که تمامی زحمات گذشته در عرصه آموزش و تولید را حمایت و پشتیبانی می‌کند و به همین دلیل دارای اهمیت بسزایی است.

در هر حال با توجه به اینکه قم شاهراه ۱۷ استان است و هر ساله حدود ۲۰ میلیون زائر از این شهر عبور و مرور می‌کنند فعال شدن بازارچه‌های صنایع دستی و عرضه تولیدات هنرمندان می‌تواند درآمدزایی خوبی به همراه داشته باشد.

یک توریست زمانی که وارد کشوری یا شهری غیر از شهر محل سکونت خود می‌شود برای آنکه ذهنیت و شناخت خود را از آن کشور  یا شهر تکمیل کند، به سراغ هنرهای آن به خصوص هنرهای دستی می‌رود تا با تهیه آن به عنوان سوغات و یادگاری به همراه خود ببرد. بیش از ۳۰۰ رشته شغلی مرتبط با صنایع دستی در کشور وجود دارد که در استان قم ۷۰ رشته از این ۳۰۰ رشته صنایع دستی فعال است. برخی از صنایع دستی در قم از جمله منبت‌کاری، تابلو فرش، انگشتر سازی و معقرکاری در کشور سرآمد است.

مشکل اصلی حوزه صنایع دستی، بازار عرضه محصولات است که راه‌اندازی مراکز و فروشگاه‌هایی که انواع صنایع دستی را در معرض دید علاقمندان قرار دهند در رونق این صنایع می‌تواند نقش مؤثری داشته باشد. راه‌اندازی مرکز و فروشگاه عرصه صنایع دستی در رونق تولید و اشتغال نیز می‌تواند سهم بسزایی داشته باشد چرا که این‌گونه مراکز در حقیقت حلقه وصل بین مردم و تولید کنندگان هستند و زمینه مناسبی برای افزایش درخواست‌ها و به دنبال آن افزایش تولیدات خواهد شد.

اما آیا صرفاً با ساخت غرفه‌ها و بازارچه‌هایی برای عرضه محصولات در جای خاصی از شهر، با هزینه‌های بالا می‌توان این مشکل را حل کرد؟ آیا در بازارهای جهانی می‌توان با ایجاد یک بازارچه کوچک به رقابت رفت؟ آیا برند سازی برای محصولات را می توان اینگونه ایجاد کرد؟ آیا کل سود یک سال این بازارچه به رقمی در حدود ۱۰ درصد فروش یک روزه یک سایت اینترنتی بین‌المللی خواهد رسید؟ چرا هیچ کس به رقم های بالای بازارهای جهانی فکر نمی کند؟ چرا باید کل میزان بازار صنایع دستی در ایران در بهترین حالت ۲۰۰ میلیون دلار باشد، اما صرفاً میزان فروش سایتی مثل آمازون در هفته بیش از ۵۰۰ میلیون دلار باشد؟ چرا باید سهم تولید کننده‌های ایرانی از کل بازار اجناس تولید دست یا تزینی دنیا رقمی کمتر از یک درصد در دنیا باشد؟ آنهم سهم اصلی اش مربوط به فرش ایرانی است. واقعاً چرا؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

notification